monastyczne

Duchowość

W sercu Kościoła katolickiego Monastyczne Wspólnoty Jerozolimskie gromadzą w dwóch Instytutach braci i siostry, których szczególnym powołaniem jest tworzenie na „pustyni miast” oaz modlitwy, ciszy i pokoju.

Powołanie braci i sióstr jerozolimskich inspirowane jest i zakorzenione w wielkiej chrześcijańskiej tradycji monastycznej, a zarazem przystosowane do wymagań współczesności. Ponieważ zaś dzisiejszy świat naznaczony jest zjawiskiem urbanizacji, szczególnym ich powołaniem jest życie w sercu miast, w sercu Boga, by tam świadczyć o Jego miłości. Poprzez wspólną modlitwę i wzajemną miłość, bracia i siostry pragną za przykładem pierwszych wspólnot chrześcijańskich w Jerozolimie (por. Dz 2,42-46; 4,32-35) jak również zgodnie z modlitwą Jezusa w Ewangelii (por. J 17,15) tzn. pozostając w świecie, strzegąc się jednak jego ducha, świadczyć o Bogu, który jest jedynym źródłem zbawienia i jedyną nadzieją całego życia.

Codzienność braci i sióstr jest ożywiana wsłuchiwaniem się w Słowo Boże zawarte w Piśmie Świętym i Tradycji. To ono buduje ich jedność i wytycza ich drogę. Celem ich życia jest dążenie do doskonałej miłości, której źródłem jest sam Bóg i z którego to źródła pragną czerpać poprzez modlitwę osobistą i liturgiczną oraz życie pracy, milczenia i gościnności, zgodne z duchem Ewangelii.

Pragną, na ile to możliwe, osadzić się w rzeczywistości miejskiej, aby tam poprzez życie oddane kontemplacji (adoracja eucharystyczna, wspólna modlitwa w milczeniu, lectio divina) oraz miłości braterskiej, głosić Ewangelię Chrystusa. Jest to więc życie zarazem w oddzieleniu jak i komunii z miastem. Nie posiadając zewnętrznej klauzury, strzegą klauzury wewnętrznej poprzez nienaruszalność ich cel, codzienne przestrzeganie czasu milczenia i samotności, przeznaczanie jednego dnia w tygodniu , by przebywać serce w serce z Bogiem podczas tzw. „dnia pustyni”.

Ich powołanie jest zakorzenione w Tradycji, którą pragną żyć zarazem w nowy i dawny sposób (nova et vetera), czerpiąc z tego, co Pismo Święte, Ojcowie i chrześcijańska pobożność już wniosły do bogactwa Kościoła. Szczególnym odniesieniem są dla nich: dziewice i asceci początków chrześcijaństwa żyjący w sercu miast; św. Bazyli – ojciec wschodniego monastycyzmu z jego wezwaniem do życia braterskiego w jego wymiarze eklezjalnym i duchowym; św. Marcin z pragnieniem wcielenia życia monastycznego w środowisko miejskie oraz otwarcia go dla mnichów jak i mniszek, cenobitów i eremitów; św. Benedykt jako ojciec mnichów Zachodu z zaproszeniem do posłuszeństwa i pokory; św. Franciszek i św. Klara z ich nawoływaniem do radosnego ubóstwa; św. Dominik z zaproszeniem do kontemplacji będącej źródłem ewangelicznego promieniowania; św. Katarzyna ze Sieny z jej oddaniem Kościołowi; św. Teresa z Avila z jej nauczaniem o modlitwie oraz bł. brat Karol de Foucauld wzywający, by wykrzyczeć Ewangelię całym swoim życiem.

Monastyczne Wspólnoty Jerozolimskie pragną dziś żyć w nowy sposób ideałem monastycznym, w sercach miast, poszukując równowagi między modlitwą osobistą a liturgiczną oraz między pracą, milczeniem, gościnnością a życiem wspólnotowym. Charyzmat ten kładzie szczególny nacisk na piękno liturgii, owej oazy pokoju, gdzie każdy – wieczorem, rano i w południe – może przyjść zaczerpnąć i odpocząć w Bogu od wyczerpującego rytmu miasta.