List na Boże Narodzenie

udgvznom0xs-john-price

Boże Narodzenie 2017

Drodzy bracia i siostry, drogie Rodziny, drodzy Przyjaciele!

Boże Narodzenie… szczególny czas otwierania serca na Boga, otwierania serca na drugiego człowieka, otwierania się na siebie samego. Ale jak otworzyć drzwi serca i przyjąć Tego, który wybrał, upodobał sobie przebywanie z człowiekiem, jeśli nas samych nie ma w głębi naszego serca, jeśli gdzieś pogubiliśmy się w rozpędzonym rytmie świata? Najukochańszym miejscem przebywania Boga, najpiękniejszym dla Niego tabernakulum jest serce człowieka. Niech Pan da nam łaskę uwierzyć w tę prawdę i otworzyć Mu w prostocie nasze serce, nawet jeśli mielibyśmy przekonanie, że bardzo ubogie to miejsce, nawet gdybyśmy mieli Mu do podarowania w naszym poczuciu tylko trochę sianka. On, który narodził się w stajni i położony był w żłobie, uraduje się, że drzwi naszego serca są Mu szeroko otwarte. A gdy przyjdzie… będzie nas uczył widzieć jak On widzi, słyszeć jak On słyszy, kochać Jego miłością. Wtedy pokaże nam drugiego człowieka, do którego chce przez nas przyjść, a do którego sami z siebie byśmy może nie przyszli. Usłysz jak mówi do ciebie: „Pozwól Mi do ciebie przyjść. Pozwól Mi obdarować cię Moją Miłością, pozwól mi z tobą, w twoim człowieczeństwie, objawiać Moją miłość światu.”

Czas nowin

Chcemy podzielić się z wami nowinami z ostatniego roku i zaprosić was do wspólnego z nami dziękczynienia za wszystko, co Pan dał nam przeżyć.

Z najważniejszych nowin „Jeruzalem” na świecie

W tym roku 25 lipca 2017 r. odszedł do Pana, nasz brat John-Patrick Buckingham. Msza pogrzebowa miała miejsce 31 lipca w Magdali. Br. John-Patrick urodził się w 1934, był anglikaninem, mnichem, przeszedł na katolicyzm, wstąpił do naszych Wspólnot i w 1999 roku złożył śluby. W 2002 r. przyjął święcenia kapłańskie. Przez wiele lat, do końca swoich dni przebywał na placówce w Vézelay, żyjąc pośród braci ich życiem codziennym oraz przyjmując, hojnie i dyskretnie każdego, kto prosił o spowiedź czy rozmowę.

A propos kapituł generalnych

W sierpniu tego roku Siostry Monastycznych Wspólnot Jerozolimskich, zebrały się na kapitule generalnej w Magdali (Solonia), gdzie pod przewodnictwem bpa Jérôme Beau, biskupa pomocniczego archidiecezji paryskiej, który reprezentował kardynała André Vingt-Trois, wybrały nową przeoryszę generalną. Została nią s. Rosalba Bulzaga, Włoszka, która z właściwą sobie energią, prostotą i radością rozpoczęła swój siedmioletni mandat (według Konstytucji Instytutu). Gorąco podziękowałyśmy także siostrze Violaine, która przez ostatnie siedem lat z wiarą i oddaniem pełniła tę posługę. Po wybraniu przeoryszy generalnej przeszłyśmy do wyboru jej rady i wybrałyśmy: s. Giovannę, s. Jeanne, s. Aude-Marie oraz s. Cécile. Pierwsza jest Włoszką, pozostałe trzy są Francuzkami. W ten sposób skład rady generalnej został prawie całkowicie odnowiony, bo oprócz s. Aude-Marie, która rozpoczęła swój drugi mandat, pozostałe siostry rozpoczynają tę posługę.

Teraz wspieramy modlitwą naszych braci, którzy intensywnie przygotowują się do kapituły generalnej. Będzie ona miała miejsce od 25 maja do 03 czerwca 2018r.

Bruksela

Chcemy też podzielić się z wami wiadomością, że wspólną decyzją przełożonych generalnych Instytutów Braci i Sióstr Jerozolimskich, Wikariatu Generalnego i Arcybiskupstwa w Brukseli obecność naszych wspólnot w kościele św. Idziego w Brukseli nie jest już kontynuowana z powodu reorganizacji struktur archidiecezji brukselskiej. W tym kościele zostanie zgrupowana większa ilość wspólnot katolickich, różnych narodowości, które znajdują się w Brukseli. W dniu 18 czerwca została w nim odprawiona Msza Św. dziękczynna, pod przewodnictwem ks. kardynała De Kesela, 25 czerwca zaś przeor generalny braci br. Jean-Christophe wraz z przeoryszą generalną sióstr s. Violaine oraz braćmi i siostrami zaangażowanymi w tę fundację i delegacjami z innych fundacji, odprawili Mszę Św. pożegnalną. Wszystkich, którym bliska była obecność naszych wspólnot w Brukseli, polecamy waszym modlitwom.

Ważne zmiany

Decyzja o zamknięciu naszych domów w Brukseli pociągnęła za sobą konieczność wyboru nowego miejsca na dom nowicjatu i braci, i sióstr, ponieważ obydwa od kilku lat zadomowiły się w Brukseli. Bracia przenieśli nowicjat do Strasburga, siostry natomiast przeniosły dom nowicjatu do Paryża. Z tego powodu „oblicze” zarówno wspólnoty strasburskiej jak i paryskiej uległo znacznej przemianie. W Paryżu przyczynił się do tego również wybór przeoryszy lokalnej, na którą siostry wybrały s. Cécile, przeoryszę z Kanady, kończącą tam swój drugi mandat. Nowym mianowanym przeorem braci w Paryżu został br. Grégoire, który hojnym sercem przyjął przejście z kwitnącej Burgundii (z Vézelay) do betonowej pustyni Paryża.

Jeruzalem” w Warszawie

U Sióstr

We wrześniu tego roku wróciła do nas, po dwóch latach pobytu w Strasburgu s. Edyta, pierwsza siostra, która wstąpiła do Jeruzalem w Warszawie. W tym roku wspólnota liczy 9 sióstr, z tego, jak wspominaliśmy w liście z zeszłego roku trzy siostry żyją rytmem bardziej samotnym.

U Braci

Wspólnota braci liczy w tym roku czterech ponieważ br. Józef kontynuuje swój nowicjat w Strasburgu.

W dniu 14 lutego, w święto patronów Europy św. Cyryla i Metodego, nasz br. Dariusz przyjął święcenia diakonatu, a 22 października święcenia kapłańskie. To wielka radość dla nas i wszystkich przychodzących do naszego kościoła. Zostaliśmy bardzo ubogaceni jego kapłaństwem. Wśród tego bogactwa wymienimy dwa fundamentalne dary: homilie oraz zwiększoną obecność naszych braci w konfesjonale – rozmównicy. Ponownie można przychodzić do spowiedzi czy na rozmowę duchową we wtorki po południu i nowość: w czwartki wieczorem od 20.00 do 22.00, dla zapracowanych, zabieganych, dla których wyrwanie się z pracy w ciągu dnia jest niemożliwością.

Wielką radością były dla nas także śluby czasowe naszego br. Mateusza, które złożył w święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, 31 maja w kościele św. Gerwazego i Protazego w Paryżu. Niech Pan go błogosławi na jego drodze życia bardziej samotnego (podobnego jak życie naszych trzech sióstr).

Br. Pierre-Marie od samych początków powstania Wspólnot wykazywał bardzo dużą otwartość na ten styl życia, zakorzeniony w wielowiekowej tradycji życia monastycznego. Życie pustelnicze w różnych jego formach i życie cenobityczne współistniały od zawsze. W ich różnorodności i dziś wzajemnie się ubogacają i stymulują. Doświadczają tego nasze wspólnoty w Warszawie.

Atelier św. Eliasza

Atelier św. Eliasza wciąż się rozwija. Nie chodzi tylko o liczbę osób, których dziś jest ok. 40, ale rozwija się przez nowe wykłady p. Igora Wieremiejuka, który raz w miesiącu, w piątki wieczorem i w soboty rano, proponuje serię wykładów związanych z ikoną. Wykłady pasjonujące, słuchaczy wielu, i jak mówi francuskie, znane też w Polsce powiedzenie: „w miarę jedzenia apetyt rośnie”. Cieszy nas ogromnie zaangażowanie Igora, jego zakorzenianie się w naszym atelier. Na zakończenie trzeciego roku, w początku czerwca, zostały wystawione w dolnym kościele prace uczniów i nauczycieli, wykonane w trakcie całego roku nauki.

Monastica

Nasz monastyczny sklepik wciąż ma coraz więcej stałych nabywców i nowych produktów. Tylko miejsca wciąż tyle samo, tzn. za mało, żeby móc całe to bogactwo należycie wystawić i udostępnić. Póki co jednak s. Rachel z dwoma dzielnymi pracownikami radzi sobie w tym ścisku bardzo dobrze, mając nadzieję na rozwój przestrzeni i ducha sklepu.

Wspólnoty świeckich

Wspólnota Rodzin przeżyła już swoje drugie rekolekcje prowadzone przez ks. Roberta Grzybowskiego, z którym bracia i siostry współtworzą pustelnię w Poletyłach. Rekolekcje w oparciu o „Amoris Laetitia” papieża Franciszka, a szczególnie na podstawie refleksji papieża Franciszka o Hymnie o miłości z 1 Kor 13. Wspólnota przyjęła jako część programu formacji rocznej materiały przygotowane przez ks. Roberta pogłębiające temat podjęty na rekolekcjach. Dodatkowo, wspólnota również raz w miesiącu rozważa fragment z Księgi Życia Jeruzalem, w tym roku z rozdziału „Mnisi i mniszki”. Wydawać by się mogło co rodziny, małżeństwa znajdą dla siebie w tym rozdziale? A jednak…. Ten rozdział to prawdziwa kopalnia złota dla każdego, kto chce żyć w głębokiej zażyłości z Panem. Zmienił się także dzień spotkań Wspólnoty: z czwartku został przeniesiony na pierwszy piątek miesiąca, co pozwala po dzieleniu zostać na adoracji. Ku wielkiej radości wszystkich do Wspólnoty Rodzin dołączyły nowe rodziny. Radujemy się także z narodzin nowych dzieci. Kilkoro już przyszło na świat w minionym roku, kilkoro przygotowuje się pod sercem ich mam na ten ważny moment życia jakim jest przyjście na świat.

Wspólnota świeckich „Nowe Jeruzalem” spotyka się co tydzień w piątek wieczorem na dzielenie Słowem i na modlitwie. Rozpoczęła też kolejny cykl niedzielnych spotkań otwartych dla wszystkich pt.: „Niedziele dla Pana”. Rozpoczynają się one Eucharystią o 11:00. Następnie w programie, w różnej kolejności są: agapa, konferencja, lectio divina, adoracja aż po nieszpory z braćmi i siostrami o 18:30. Czasem w programie jest nawet „wyjście w teren”, jak ostatnio zwiedzanie wystawy Faras w Muzeum Narodowym i… lectio divina w odtworzonej bazylice z pierwszego tysiąclecia!

Swoje zakorzenienie u nas kontynuuje Warszawska Wspólnota Medytacyjna. Widzimy ich co środę, wiernie modlących się w ciszy, po wprowadzeniu w modlitwę. Widzimy niektórych na Eucharystii czy to niedzielnej czy w tygodniu. W każdą drugą sobotę miesiąca wspólnota ma swój dzień rekolekcji. Rozważania rekolekcyjne prowadzi w tym roku na podstawie Ewangelii o Samarytance, s. Rachel. Wspólnota Medytacyjna organizuje również swoje rekolekcje wyjazdowe w zaprzyjaźnionych klasztorach benedyktyńskich. I tak w maju odbyły się w Samporze na Słowacji a w listopadzie w klasztorze Benedyktynów w Lubiniu w Wielkopolsce. I te ostatnie rekolekcje, przepełnione godzinami medytacji w ciszy, prowadziła s. Rachel.

Młodzi z ruchu Focolare również zakorzeniają się u nas. Mają spotkania w czwartki wieczorem i raz w miesiącu w piątki wieczorem. Dzielą się słowem Chiary Lubich i jego oddziaływaniem na ich życie codzienne. Aniołem ich obecności przy nas jest s. Anne-Silouane wiernie i zapałem przychodząca na spotkania. Cieszy nas ogromnie ta obecność młodych pośród nas. Jedność w miłości, która jest nicią przewodnią ich duchowości jest także bardzo ważnym elementem duchowości Wspólnot Jerozolimskich.

Młodzi ze Wspólnoty Emmanuel podziękowali nam za przygarnięcie ich przez 2 lata. Od września znaleźli miejsce na spotkania przy kościele seminaryjnym.

Również wspólnota Arki wierna swemu charyzmatowi, w prostocie i ciszy, kontynuuje u nas swoje spotkania.

Nieustanna adoracja

Adoracja Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie na pustyni miasta jest jak cicho płynące źródło dające wodę żywą. Mimo że nasz kościół, choć jest w Śródmieściu, jest trochę obok samego centrum miasta i trzeba się „wybrać”, żeby tu przybyć, to jednak ludzie przychodzą. Buduje nas ich pragnienie spotkania z Jezusem, i jak bardzo ciche trwanie przed Panem przyciąga spragnionych. W tym liście chcemy gorąco podziękować tym, którzy podejmują się godziny adoracji, jak strażnicy na murach miasta, jak przyjaciele Boskiego Oblubieńca, by zapewnić obecność przed Najświętszym Sakramentem. Chcemy zaprosić każdego z was do wejścia do tej pięknej posługi, która jest wielkim darem dla innych, dla miasta i świata, ale także dla samej modlącej się osoby. Może słyszeliście o tym, że nosimy w sercach pragnienie, aby kiedyś mogła mieć miejsce u nas nieustanna adoracja. Oczywiście nie my, sami bracia i siostry, możemy ją zapewnić. Możemy ją wesprzeć, ale bez udziału małej „armii” osób świeckich nie będzie to możliwe. Nieraz proszono nas czy pytano o adorację np. w niedziele czy w nocy. A jednocześnie nie jest nam czasem łatwo zapewnić obecność dla istniejących już godzin adoracji: od 13.00 do 17.30 oraz 24 godzinnej adoracji w pierwsze piątki miesiąca, chcianej przecież przez świeckich. Obserwując od kilku lat codzienność życia w Polsce, doszliśmy do wniosku, że z powodu tego szalonego tempa życia i wciąż mnożących się spraw, z powodu wielu niewiadomych czy też okoliczności rodzinnych, zawodowych, życiowych, trudno jest zobowiązać się do jednej stałej godziny adoracji w tygodniu. A może jest też czasem jakiś lęk przed zobowiązaniem? Myśleliśmy nawet o „systemie”, w którym można by się było podjąć jednej godziny w miesiącu. Jeżeli też dla kogoś stałość, regularność godziny jest niemożliwością lub niewiadomą, można być wśród osób wspierających, uzupełniających „w ostatniej chwili” powstałe nagłe nieobecności. A może błogosławieństwem okaże się w życiu taka „stała” godzina pośród tego nieustannego zawirowania codziennego życia? Może odważenie się zarezerwowania takiej stałej godziny w miesiącu okaże się punktem centralnym, wokół którego całe życie będzie się układać?…

Gdyby ktoś chciał porozmawiać, popytać, czy podjąć się tej misji, można skontaktować się z s. Edytą (e-mail: siostry.warszawa@wspolnoty-jerozolimskie.pl)

Katechumenat

W ubiegłorocznej wspólnocie katechumenatu do sakramentów przygotowywało się w sumie 6 osób, od 21 do 65 roku życia. W noc paschalną chrzest św. oraz sakrament bierzmowania i eucharystii przyjęli Adrian i Jacek oraz chrzest warunkowy (praktykowany dla osób, u których nie ma pewności co do faktu otrzymania tego sakramentu wcześniej) Tatiana. Sakrament bierzmowania przyjęli Maciej i Michał. Krystyna przyjęła sakrament eucharystii. Przez ten rok wytworzyła się między członkami katechumenatu piękna więź wspólnoty. Niektórzy z nich zdecydowali się kontynuować katechumenat, nie ze względu na przyjęcie sakramentu, ale by rozwijać, pogłębiać wiarę i być we wspólnocie. Bo jak powtarzał br. Pierre-Marie: „Chrześcijanin sam jest chrześcijaninem w niebezpieczeństwie”. Potrzebujemy wspólnoty by wzrastać w wierze, nadziei i miłości. Do tych „powtarzających rok” mówiąc żartobliwie, dołączyły osoby mające wszystkie sakramenty, ale które pragną pogłębiać wiarę, lub nawróciły się niedawno. Do sakramentu bierzmowania przygotowują się dwie osoby.

P+Sychar

Drugi rok kontynuuje swe cykliczne spotkania grupa wsparcia duchowo – psychologicznego P+Sychar. Kilka razy w roku w sobotnie popołudnia wytrwale podejmują temat głównych bolączek i przestrzeni zmagań życia duchowego każdego chrześcijanina, które po mistrzowsku rozpracował już w czwartym wieku Ewagriusz z Pontu.

Fundacja

Fundacja Jeruzalem Urbs beata, wspierająca naszą misję w Warszawie weszła w kolejny etap swego rozwoju zawiązując tzw. Radę Wspólnot. Pierwsze jej spotkanie odbyło się 3 czerwca. Zebrali się na nim przedstawiciele Wspólnot i dzieł, które mają miejsce przy naszym kościele: Wspólnoty Rodzin, Wspólnoty Medytacyjnej, Emmanuela, Focolare, Arki, Nowego Jeruzalem, Atelier św. Eliasza, sklepu Monastica, P+Sycharu, Katechumenatu, organisty, pustelni w Poletyłach, sióstr i braci MWJ. Było prawie 30 osób – tylko przedstawiciele! Jak wielka różnorodność! Chodzi o to, by w tej różnorodności budować jedność, by wspólnie odczytywać to, co Pan Bóg mówi do nas w tym miejscu i wspólnie odpowiadać na Jego wezwanie.

Komunikacja

Od maja 2017 r. jest dostępna aplikacja na telefony z systemem Android, dzięki której można mieć najbardziej aktualne informacje o tym, co się dzieje w Monastycznych Wspólnotach Jerozolimskich. (dla chętnych: http://wspolnoty-jerozolimskie.pl/liturgia-i-wydarzenia-na-lazienkowskiej-aplikacja-na-telefon/)

Od kilku też miesięcy wszystko, co się u nas dzieje i będzie działo, można sprawdzać na stronie internetowej – godziny sprawowania oficjów ale też święta, wigilie, spotkania świeckich, wykłady, koncerty są zapisane w kalendarzu (dla chętnych: http://wspolnoty-jerozolimskie.pl/calendar/kalendarz/)

Warto przy okazji tego listu wspomnieć, że mamy od kilku tygodni kalendarz internetowy, w którym publikujemy intencje Mszy św. Można samemu sprawdzić kiedy są wolne intencje i zamawiać modlitwy i ofiarę Mszy św. za bliskie osoby i sprawy zarówno poprzez stronę internetową (dla chętnych: http://wspolnoty-jerozolimskie.pl/wspolnoty-jerozolimskie-kim-jestesmy/liturgia-wspolnot/zamow-intencje-mszy-swietej/) jak i bezpośrednio u br. Dariusza w sekretariacie kościoła po każdej niedzielnej Eucharystii lub telefonicznie 795 216 419 w godzinach pracy sekretariatu.

Pustelnia w Poletyłach

Jesienią minęły 3 lata odkąd włączyliśmy się w tworzenie pustelni na Podlasiu, pustelni, którą rozpoczął budować kilka lat temu ks. Robert Grzybowski z diecezji drohiczyńskiej. Siostry i Bracia wraz ze świeckimi intensywnie pracowali tak, aby w sobotę 25 marca 2017 Ks. Biskup Tadeusz Pikus mógł dokonać jej poświęcenia. Pustelnia nosi odtąd nazwę Pustelni Zwiastowania. W dniu 20 maja odbył się w niej dzień „otwartych drzwi” dla tych wszystkich, którzy chcieli odkryć to miejsce. Od jesieni można do niej przyjeżdżać na czas pustyni. Osoby zainteresowane mogą kontaktować się z s. Anne-Catherine.

Nasze małe, świąteczne tradycje

To już się stało tradycją, zarówno dzień modlitwy z bezdomnymi w naszym kościele jak i spotkanie „rodzinne” dla wszystkich, którzy na Łazienkowskiej odnajdują swój dom lub którzy go szukają. W niedzielę 19 marca zaprosiliśmy bezdomnych i ubogich do naszego kościoła na liturgię i agapę. Eucharystii przewodniczył nuncjusz apostolski abp Salvatore Pennacchio. Natomiast Święto Domu miało miejsce w niedzielę Trójcy św.

Kolejna tradycja to wspólne kolędowanie w uroczystość Objawienia Pańskiego, na które przybywają Trzej Królowie, pasterze oraz różnorakie zwierzątka, w które przebierają się dzieci.

Tradycją jest też pieczenie adwentowych pierników przez dużych i małych członków Wspólnoty Rodzin. W tym roku powstały piermnichy i piermniszki, które cieszą się tak dużym wzięciem, że już ich zabrakło. Zaradziła tej małej „biedzie” jedna siostra, robiąc drugą turę wypieków. Ofiary za tegoroczne pierniki są przeznaczone na dofinansowanie szopki bożonarodzeniowej do naszego kościoła.

A więc skoro już jesteśmy przy szopce…

Z radością informujemy was, że w Wigilię Bożego Narodzenia zainaugurowana zostanie szopka robiona na zamówienie dla naszego kościoła. Po 7 latach poszukiwania artysty, który zechciałby podjąć się wykonania najpierw projektu szopki, a po jego akceptacji realizacji, dzieło to powierzyliśmy pani Klementynie Pawłowicz – Kot. W tym roku zobaczymy pierwszą część szopki, centralne jej postaci, w następnym, mamy nadzieję, jej ciąg dalszy.

Wiele, bardzo wiele życia, Bożego Życia dzieje się w naszym kościele, także przy waszym udziale. Ogromnie nas to, braci i siostry, zarówno przerasta, jak i cieszy.

Prosimy, pamiętajcie o nas w waszej modlitwie. Z naszej strony powierzamy Was oraz wszystkich, którzy wam są bliscy, Bożej opiece.

br. Benedykt                            s. Joanna