utworzone przez Rachel | 12, mar, 2026
Nasza siostra Marie-Verà odeszła do Pana 8 marca b.r. Powierzamy ją Waszej modlitwie; pogrzeb odbędzie się w poniedziałek 16 marca w Magdali.
Verà Dohnal-Chaumont urodziła się 18 sierpnia 1931 roku w Arques (Pas-de-Calais) w rodzinie czeskich imigrantów. Ona i jej siostra bliźniaczka były najmłodsze z sześciorga dzieci żyjących w wielkim ubóstwie. Ich matka zmarła sześć dni po porodzie, a ojciec, nie mogąc poradzić sobie z sytuacją, oddał bliźniaczki do adopcji. Verà została wówczas rozdzielona z siostrą i rodzeństwem. Dopiero w 2006 roku odnalazła jednego ze swoich braci. Dzięki temu spotkaniu poznała historię swojej rodziny i dowiedziała się o żydowskich korzeniach ze strony matki. To odkrycie skłoniło ją do udziału w sesji prowadzonej przez rabina Philippe’a Haddada, podczas której – jak mówiła – doświadczyła łaski „wewnętrznego odrodzenia”.
W wieku dziesięciu lat została uczennicą baletu w Operze Paryskiej, a następnie tancerką w Corps de Ballet, gdzie spędziła czternaście lat. Wymagająca formacja ukształtowała jej odwagę i determinację. Przez całe życie pozostała osobą waleczną, zdolną znosić trudności. Zachowała też zamiłowanie do sztuki: kształciła się w ikonografii u o. Egona Sendlera oraz w dyrygenturze chóralnej i emisji głosu w opactwie Sylvanès. Siostry wspominają prowadzone przez nią próby śpiewu (epickie!) i lekcje emisji głosu dla nowicjuszek.
W wieku dwudziestu czterech lat została potrącona przez samochód, co zakończyło jej karierę baletową. Po rozmowie z chirurgiem podjęła formację w kierunku opieki medycznej, a w wieku czterdziestu lat uzyskała dyplom pielęgniarki. Przez czterdzieści lat pracowała jako opiekunka i pielęgniarka – najpierw w klinice chirurgicznej, później w opiece domowej, którą szczególnie ceniła ze względu na relacje z pacjentami.
Podczas hospitalizacji u sióstr augustianek odkryła powołanie do życia zakonnego. W 1958 roku wstąpiła do tego zgromadzenia i przyjęła imię siostry Marie de l’Assomption. Po dwudziestu latach opuściła je, pragnąc bardziej zrównoważyć pracę pielęgniarki z życiem modlitwy. W 1981 roku dołączyła do Monastycznych Wspólnot Jerozolimskich w Paryżu, prowadząc życie „petite laure”, nastawione na modlitwę w samotności.
W 1986 roku została wysłana do Marsylii, następnie wróciła do Paryża, gdzie w 1992 roku złożyła śluby czasowe. W 1995 roku przebywała we wspólnocie w Blois i w Boże Narodzenie tego samego roku złożyła profesję wieczystą w Saint-Gervais. Po krótkim pobycie w Magdali wróciła do Paryża, gdzie spędziła kolejne lata. Żyła raczej dyskretnie na uboczu wspólnoty, w wierności modlitwie i liturgii, która zajmowała centralne miejsce w jej życiu.
Na emeryturze poświęcała wiele czasu odwiedzaniu chorych. W 2008 roku, w drodze na jedną z takich wizyt, uległa poważnemu wypadkowi, w wyniku którego spędziła cztery miesiące w szpitalu i na rehabilitacji. Nawet wtedy pozostawała osobą pełną energii i humoru. Po powrocie, mimo osłabienia, nadal chętnie służyła wspólnocie drobnymi posługami i wsparciem siostrzanym.
utworzone przez Rachel | 10, mar, 2026
Serdecznie zapraszamy na całodzienną sesję medytacji chrześcijańskiej, we wtorek 17 marca. Poprowadzi ją o. Maksymilian Nawara OSB.
utworzone przez komunikacjawarszawa | 8, mar, 2026
Kochani, rozpoczyna się czas składania PITów. Jak co roku, istnieje możliwość przekazania 1,5% podatku dla naszych Wspólnot. Nie musimy Wam mówić, jak wielka to dla nas pomoc…
Wszelkie szczegóły znajdziecie w tej zakładce:
https://wspolnoty-jerozolimskie.pl/wsparcie-finansowe/
Za każde wsparcie bardzo bardzo dziękujemy!
utworzone przez Rachel | 28, lut, 2026
Kochani!
Wszystkich, którzy chcieliby śpiewać z nami w Wielkim Tygodniu, prosimy o uzupełnienie formularza: https://forms.gle/3i3jPNm3AJXiVT8w7
DO ŚRODY 4 marca.
Potem formularz będzie nieaktywny. A musimy upewnić się, że będzie pewna równowaga między głosami, i przygotować dla Was nuty 🙂
Zaproszenie kierujemy do osób, które umieją śpiewać z nut i/albo mają doświadczenie śpiewu na głosy w chórze.
W niedziele 8 i 29 marca od godz. 17 do 19 w dolnym kościele odbędą się dwie próby.
Dziękujemy i czekamy na Was!
siostry i bracia
utworzone przez Rachel | 26, lut, 2026
Zapraszamy do nauki włoskiego z naszą siostrą Teresą!
To rodowita Włoszka, z przygotowaniem pedagogicznym i specjalizacją w nauczaniu włoskiego jako języka obcego. Na wszystkich poziomach.
Propozycja dotyczy również osób świeckich, nie wahajcie się skontaktować z Teresą i dopytać o szczegóły 🙂
utworzone przez Rachel | 25, lut, 2026
Nasza siostra Ruth odeszła do Pana 21 lutego b.r. Powierzamy ją Waszej modlitwie; pogrzeb odbędzie się w poniedziałek 2 marca w Magdali.
Rutheria Constance Gevers Deynoot urodziła się 17 maja 1946 roku w Wassenaar w Niderlandach, niedaleko Hagi. Była trzecim z czworga dzieci, a w rodzinie nauczyła się poczucia obowiązku, zaangażowania i miłości do przyrody.
Po ukończeniu szkoły studiowała prawo w Lejdzie, po czym przez ponad dwadzieścia lat pracowała jako doradca prawny w zakresie prawa administracyjnego i międzynarodowego w ministerstwach Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w Hadze. W pracy cechowały ją pasja, precyzja i dbałość o szczegóły.
Ze strony ojca pochodziła z rodziny o tradycji chrześcijańskiej, jednak ochrzczona została dopiero w wieku 22 lat w Kościele reformowanym. Później, odkrywając duchowość karmelitańską i pisma św. Jana od Krzyża, poprosiła o bierzmowanie w Kościele katolickim. Przez całe życie modliła się za tych, którzy nie spotkali Chrystusa.
Ze strony matki miała korzenie żydowskie, do których była głęboko przywiązana. Interesowała się mistyką żydowską, uczestniczyła w sesjach poświęconych Kabale, a we wspólnocie angażowała się w naukę hebrajskiego oraz towarzyszenie wspólnocie „Dzieci Abrahama”.
W 1986 roku, podczas pobytu w Wielkiej Kartuzji, odczuła silne powołanie do życia monastycznego. Z Monastycznymi Wspólnotami Jerozolimskimi zetknęła się po raz pierwszy u klarysek w Megen, następnie udała się do Paryża, a tam, jak sama mówiła: „gdy tylko przekroczyłam próg, poczułam się jak u siebie w domu”.
Wstąpiła w 1991 roku. Czas nowicjatu spędziła w Niderlandach, przygotowując tam wraz z inną siostrą ewentualną fundację, która ostatecznie nie doszła do skutku. W 1994 roku wróciła do Paryża. Pierwszą profesję złożyła w 1995 roku, a w 1999 odnowiła ją jako „petite laure”, prowadząc semi-eremickie życie modlitwy i wstawiennictwa za świat.
W Paryżu pełniła różne posługi: zajmowała się finansami, archiwum, pracowała w duszpasterstwie szpitalnym, ale szczególnie angażowała się w warsztacie cytr, gdzie ceniono jej dokładność i skuteczność.
Każdego roku spędzała czas pustyni w Aubrac, który ukochała ze względu na surowe warunki, kontakt z naturą i długie wędrówki.
W 2011 roku została wysłana do Vézelay, gdzie pozostała już na stałe. Głęboko umiłowała to miejsce, bazylikę Marii Magdaleny i swoją małą pustelnię, przestrzeń modlitwy i kontemplacji.
Zmarła 21 lutego, we wspomnienie św. Piotra Damiani i 13. rocznicę śmierci brata Pierre-Marie, w wieku 80 lat.
