Nasza siostra Marie-Verà odeszła do Pana 8 marca b.r. Powierzamy ją Waszej modlitwie; pogrzeb odbędzie się w poniedziałek 16 marca w Magdali.
Verà Dohnal-Chaumont urodziła się 18 sierpnia 1931 roku w Arques (Pas-de-Calais) w rodzinie czeskich imigrantów. Ona i jej siostra bliźniaczka były najmłodsze z sześciorga dzieci żyjących w wielkim ubóstwie. Ich matka zmarła sześć dni po porodzie, a ojciec, nie mogąc poradzić sobie z sytuacją, oddał bliźniaczki do adopcji. Verà została wówczas rozdzielona z siostrą i rodzeństwem. Dopiero w 2006 roku odnalazła jednego ze swoich braci. Dzięki temu spotkaniu poznała historię swojej rodziny i dowiedziała się o żydowskich korzeniach ze strony matki. To odkrycie skłoniło ją do udziału w sesji prowadzonej przez rabina Philippe’a Haddada, podczas której – jak mówiła – doświadczyła łaski „wewnętrznego odrodzenia”.
W wieku dziesięciu lat została uczennicą baletu w Operze Paryskiej, a następnie tancerką w Corps de Ballet, gdzie spędziła czternaście lat. Wymagająca formacja ukształtowała jej odwagę i determinację. Przez całe życie pozostała osobą waleczną, zdolną znosić trudności. Zachowała też zamiłowanie do sztuki: kształciła się w ikonografii u o. Egona Sendlera oraz w dyrygenturze chóralnej i emisji głosu w opactwie Sylvanès. Siostry wspominają prowadzone przez nią próby śpiewu (epickie!) i lekcje emisji głosu dla nowicjuszek.
W wieku dwudziestu czterech lat została potrącona przez samochód, co zakończyło jej karierę baletową. Po rozmowie z chirurgiem podjęła formację w kierunku opieki medycznej, a w wieku czterdziestu lat uzyskała dyplom pielęgniarki. Przez czterdzieści lat pracowała jako opiekunka i pielęgniarka – najpierw w klinice chirurgicznej, później w opiece domowej, którą szczególnie ceniła ze względu na relacje z pacjentami.
Podczas hospitalizacji u sióstr augustianek odkryła powołanie do życia zakonnego. W 1958 roku wstąpiła do tego zgromadzenia i przyjęła imię siostry Marie de l’Assomption. Po dwudziestu latach opuściła je, pragnąc bardziej zrównoważyć pracę pielęgniarki z życiem modlitwy. W 1981 roku dołączyła do Monastycznych Wspólnot Jerozolimskich w Paryżu, prowadząc życie „petite laure”, nastawione na modlitwę w samotności.
W 1986 roku została wysłana do Marsylii, następnie wróciła do Paryża, gdzie w 1992 roku złożyła śluby czasowe. W 1995 roku przebywała we wspólnocie w Blois i w Boże Narodzenie tego samego roku złożyła profesję wieczystą w Saint-Gervais. Po krótkim pobycie w Magdali wróciła do Paryża, gdzie spędziła kolejne lata. Żyła raczej dyskretnie na uboczu wspólnoty, w wierności modlitwie i liturgii, która zajmowała centralne miejsce w jej życiu.
Na emeryturze poświęcała wiele czasu odwiedzaniu chorych. W 2008 roku, w drodze na jedną z takich wizyt, uległa poważnemu wypadkowi, w wyniku którego spędziła cztery miesiące w szpitalu i na rehabilitacji. Nawet wtedy pozostawała osobą pełną energii i humoru. Po powrocie, mimo osłabienia, nadal chętnie służyła wspólnocie drobnymi posługami i wsparciem siostrzanym.
